پربازدیدترین در گوگل ریدر
آلبوم موسیقی محلی بختیاری
« »

bakhtyiari آلبوم موسیقی محلی بختیاری

آلبوم موسیقی ایل بختیاری مشتمل بر موسیقی های مراسم مختلف این قوم از سوی موسسه ماهور منتشر شد.

در این آلبوم قطعات مختلفی چون لالایی‌ها،موسیقی عزا،موسیقی کار،موسیقی جشن و شادمانی،موسیقی چوپانی،آوازهای مخصوص عروسی،منظومه‌های مکتب خانه‌ای،آوازهای حماسی،داستان‌های ایلی،آوازهای عاشقانه،ترانه‌های جشن و سرور و… در ۴ سی‌دی منتشر شده است.

موسیقى بختیارى براساس پراکندگى مناطقِ قشلاقى و ییلاقىِ این ایل در استان چهارمحال و بختیارى و قسمت‏هایى از استان کهگیلویه و بویراحمد و نیز، به‏ طور عمده و به ترتیب اهمیت، در مناطقى از لرستان، خوزستان، اصفهان، بوشهر و فارس رواج دارد و این پراکندگى ناشى از قرن‏ها کوچ و جابه‏جایى ایلات و طوایف بختیارى در استان‏ها و نواحى مذکور است. این امر موجب شده است که موسیقى این ایل به‏طور محسوسى بر موسیقى مناطق فوق تأثیر گذاشته و در مواردى نیز از آن متأثر شود.

با این‏همه، موسیقى بختیارى از نظر ساختارِ آهنگ‏ها از چنان شاخصه‏هایى برخوردار است که به آن شخصیتى مستقل و ممتاز بخشیده و، به همین دلیل، به‏عنوان یکى از مهم‏ترین گونه‏ها و رپرتوارهاى موسیقىِ قومى و ایلى در ایران قابل بررسى است. درونمایه و مبناى مضمونىِ این موسیقى عمدتاً بر محور معیشت و دامپرورى و روابط اجتماعى، اقتصادى و فرهنگىِ آن معطوف است و موسیقى حماسى نیز بخش عظیمى از این موسیقى را دربرمى‏گیرد.

اصیل‏ترین قطعاتِ موسیقى بختیارى عمدتاً در زاگرس مرکزى، به‏ویژه مناطقى از چهارمحال و بختیارى تا خوزستان و منطقه‏ى مُگویى و سرِآقاسید و قسمت‏هایى از لردگان، قابل ردیابى است.

موسیقى ایل بختیارى را مى‏توان به دو بخشِ کلىِ‏سازى و آوازى تقسیم کرد.موسیقىِ سازىِ این منطقه شامل قطعاتى است که توسط کرنا، که اساسى‏ترین ساز منطقه است، و سرنا، سرناى دوبَر، دهل، دایره – عمدتاً در بخش میزدج – نِىْ‏شیت و نىِ چوپانىِ هفت‏بند اجرا مى‏شوند. مهم‏ترین بخش این گروه از قطعاتِ‏سازى عبارت است از موسیقىِ انواعِ بازى‏ها، رقص‏ها، مراسم سوگ‏آمیزِ کُتَل، که چپى نام دارد و توسط کرنا و سُرنا و دهل نواخته مى‏شود، و نیز قطعات چوپانى که توسط شبانان با نى چوپانى اجرا مى‏شوند.

بخش بزرگى از موسیقى ایل را موسیقى آوازى تشکیل مى‏دهد که عمدتاً شاملِ سه نوع آوازهاى با وزن آزاد، مانندِ “شُلِیل”، “بَلال” و غیره؛ آوازهاى با وزن فراخ، مانندِ “چپى”، “نظامى‏خوانى” و آوازهاى با وزن مشخص،مانندِ”داى‏نى‏ناى”، “داینى داینى” و غیره است.

موسیقى بختیارى، مانند دیگر انواعِ موسیقىِ ایلى و قومىِ نواحى ایران، از کارکردهاى مختلف و متنوعى برخوردار بوده، اقشار مختلف ایل – در سنین مختلف، چه زن و چه مرد – با آن مأنوس هستند. یادآورى و قید نام افراد در لالایى‏ها، نغمه‏هاى عروسى و بلال‏ها، نغمات حماسى و گاگِریوْ (موسیقى عزا) مبین این نکته است که این موسیقى از تولد تا مرگ با یکایک افراد ایل در ارتباط است؛ حتی در هنگام کار و تلاش نیز موسیقى خستگى را از تن مردان و زنان ایل بیرون مى‏کند. آوازهاى مربوط به کارهاى روزمره در هنگام دروگرى – با آواز برزگرى و بِئُرو – و هنگام گاودوشى و خرمن‏کوبى و نیز ترانه‏هاى هُلِى‏هُلِى قطعاتى است که با گوش‏هاى پیرمردان ایل آشناست و آنها این باور را نیز دارند که با زمزمه‏ى این آهنگ‏ها برکت بر مال سرازیر مى‏شود.

منظومه‏خوانى و شاهنامه‏ خوانى نیز بخش مهم آوازهاى مکتب‏خانه‏اى و مجلسى را دربرمى‏گیرد. پیران در مجالس بزرگان و شب‏نشینى‏ها، علاوه بر شاهنامه‏خوانى و منظومه‏خوانى، داستان‏هاى پهلوانى از حماسه‏آفرینان ایل خود نیز مى‏خوانند که شاملِ “علیداد”، “سردار اسعد”، “جنگِ طهرون”، “جنگِ شیمبار”، “جنگِ مُنار” و غیره است. موسیقى بختیارى یکى از اصلى‏ترین وجوه فرهنگ ایل و بازتاب تفکر، ذوق و زیباشناسى مردم ایل است.

« »





مرا از نظرات جدید به‌وسیله‌ی ایمیل با خبر کن