به‌جرات می‌توان گفت که «جلیل شهناز» نه تنها در بین نوازندگان تار بلکه بین تمام نوازندگان معاصر موسیقی اصیل ایرانی بی‌نظیر است و تک تک اساتید برجسته‌ی موسیقی، هنر او را در تک‌نوازی، بداهه‌نوازی و جواب آواز ستوده‌اند و می‌ستایند.

استاد جلیل شهناز در اول خرداد سال ۱۳۰۰ شمسى در خانواده اى هنرمند در اصفهان زاده شد.
او در یک خانواده‌ی اهل موسیقی به‌دنیا آمد و از آن‌جا که همه‌ی اعضای خانواده‌اش با هنر موسیقی ایرانی آشنا بودند جلیل نیز در ابتدای خردسالی ساز به‌دست گرفت.
پدرش «شعبان خان» علاوه بر تار که ساز اختصاصى او بود، سه تار و سنتور هم مى نواخت و نواى شیرین سازها و آهنگ‌ها همیشه از خانه آنها به گوش مى رسید. در چنین خانواده اى جلیل شهناز پرورده شد و جوانه‌هاى هنر در دل و جانش پرورش یافت.
جلیل شهناز از سال ۱۳۲۴ مقیم تهران شد و از همان ابتدا با رادیو تهران شروع به کار کرد و در بسیارى از برنامه ها به عنوان تک‌نواز شرکت داشت.

اوج درخشش هنر شهناز از سال ۱۳۳۶ شروع شد که برنامه‌ی گل‌ها به همت «داوود پیرنیا» طرح ریزى و در رادیو اجرا شد. در آرشیو رادیو ایران آثار او با همکارى خوانندگان بلند آوازه‌اى نظیر «تاج اصفهانى»، «ادیب خوانسارى»، «عبدالوهاب شهیدى»، «محمدرضا شجریان»، «حسین خواجه‌امیری» و «اکبر گلپایگانى» وجود دارد و به‌عنوان گنجینه‌ای ارزشمند از موسیقی ایرانی  به‌شمار می‌رود.
این استاد موسیقی در دهه‌ی۱۳۶۰ همراه با فرامرز پایور (سنتور)، علی اصغر بهاری (کمانچه)، محمد اسماعیلی (تنبک) و محمد موسوی (نی) «گروه اساتید» را تشکیل داد و با این گروه، مسافرت‌های متعددی به کشورهای اروپایی، آسیایی و آمریکا داشت.
وی هم‌چنین در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره‌ی ماندگار هنر و موسیقی برگزیده شد.
لازم به یادآوری است که محمدرضا شجریان در سال ۱۳۸۷ به افتخار جلیل شهناز، نام گروه نوازندگان خود را «گروه شهناز» انتخاب کرد.

• راحله سجودی/ مجله‌ی موسیقی ملودی