موسیقی مردمی تاجیکستان که در برگیرنده مجموعه تحقیقاتی از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ است در قالب یک آلبوم منتشر شد.

در این آلبوم که طی سفرهای فدریکو اسپینتی ضبط و توسط انتشارات ماهور منتشر شده است، مجموعه گردآوری شده موسیقی دانان برجسته ای از گوشه و کنار کشور با تمرکز بر موسیقی هایی که در اصطلاح محلی «خلقی» دانسته می شوند، گردآوری شده است.

به نقل از مهر، در تاجیکستان ، اصطلاح «خلقی» برای طیف وسیعی از گونه های موسیقی سنتی به کار می رود که علیرغم تفاوت های منطقه ای ، دارای یک ویژگی اصلی مشترک دانسته می شوند: متمایز بودن از موسیقی نخبگان ، مثل سوئیت های مقام کلاسیک تاجیکی، ازبکی (به ویژه شش مقام بخاری) یا موسیقی سمفونیک و اپرا. هنگامی که تاجیکستان بخشی ازاتحاد جماهیر شوروی بود، موسیقی خلقی جایگاه نمادین قابل ملاحظه ای به عنوان گواه میراث فرهنگی طبقه کارگر کسب کرد و وارد برنامه های فولکلور سازی ، نمایش صحنه ای و حرفه ای سازی دولتی شد (به استثناء گونه های موسیقی مذهبی و عبادی که، اگر حذف مشدند ، به طور وسیع به حاشیه رانده شدند) ارکسترهای سازمانی فلک به سبک شوروی تا امروز به فعالیت خود ادامه می دهند؛اما موسیقی خلقی همواره در سطح توده مردم و در شکل های سنتی تر نیز توسط موسیقی دانان حرفه ای، نیمه حرفه ای و غیرحرفه ای اجرا شده است.

موسیقی خلقی موسیقی ای است با مخاطبان و محبوبیت وسیع که نوعا در موقعیت های اجتماعی گروهی ، مثل مراسم خانوادگی ، جشن ها یا رویدادهای مذهبی اجرا می شود. آوازها و خصوصیات سبکی این کارگران عمیقا ریشه گرفته از عمل موسیقایی و تاریخ محلی و متعلق به میراث موسیقایی دانسته می شوند که اساسن به طور شفاهی انتقال یافته است. اجراکنندگان معاصر با قاموس موسیقایی و سبک هایی سروکار دارند که «سنتی» و «خلقی» تشخیص داده می شود.

این آلبوم با قطعه« نوروز عجم» آغاز می شود و با قطعات «چارگاه»، «تناور خوقند»، «تناور فرغانه»، «آهنگ های رقصی»، «فلک»، «مداح»، «فلک دشتی»، «فلک غریبی»، «دست دعا»، «آهنگ مادر»، «نوای غیجک» ادامه پیدا می کند و با قطعه «فلک» به پایان می رسد.