خلق آثار برجسته در دوران کودکی موجب شد تا نام «ولفگانگ آمادئوس موتسارت» به عنوان نابغه تاریخ موسیقی جهان برای همیشه به یادگار بماند.
موتسارت در ۲۷ ژانویه سال ۱۷۵۶ در شهر سالزبورگ اتریش که یکی از مهمترین مراکز فعال هنری بویژه موسیقی در عصر خود بود، دیده به جهان گشود.

به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از هموطن آنلاین، پدر موتسارت یک کاتولیک متعصب بود که در دربار اسقف آن زمان کار می کرد و شهرت بسیاری نیز در نوازندگی ویلن در زمان خود داشت اما با دیدن نبوغ پسر خود در دوران کودکی بر آن شد که کار خود را رها و تمام وقت را صرف آموزش موسیقی به پسرش کند. دادن لقب نابغه موسیقی به این اسطوره موسیقی جهانی بی علت نیست، زیرا او در هفت سالگی نخستین سمفونی و در ۱۲ سالگی نخستین اپرای کامل خود را نوشت و نقطه مثبت این موسیقیدان خلق آثار برجسته در گونه های مختلف موسیقی همچون، سمفونی، سونات، کوارتت و اپرا بود.
زندگی موتسارت با سفر در جریان بود، وی از همان دوران نوجوانی برای اجرای موسیقی به همراه پدر به نقاط مختلفی همچون مونیخ، لاهه، لندن، پاریس و بولونیا سفر کرد که سه سال به طول انجامید.
وی در ۱۷ سالگی به وین سفر کرد که حاصل این سفر خلق سمفونی شماره ۲۵ و ۲۹ بود و موجب شد چند سال بعد وی به عنوان رهبر ارکستر اسقف سالزبورگ مشغول به کار شود.

اعمال نفوذ اسقف در سلایق موسیقی وی موجب شد که از کار خود استعفا دهد و برای یافتن شغلی آزاد به وین شهر موسیقیدانان سفر کند اما آرزوی موتسارت برای پیدا کردن شغلی دائمی هیچگاه برآورده نشد.
موتسارت طی دوران عمر کوتاه خود ۴۱ سمفونی نوشت که در کنار تکنیک، به تاثیر ملودی توجه ویژه ای داشت که از این بین می توان به سمفونی ۳۸ و ۴۰ معروف ترین آثار وی در این فرم موسیقی است، اشاره کرد. ۲۷ کنسرتو پیانو، پنج کنسرتو ویلن، چهار کنسرتو هورن، ۱۹ سونات پیانو، چهار فانتزی، کنسرتوهایی برای سازهای ابوا، فاگوت، فلوت و هارپ و تعدادی سرناد از دیگر آثار شاخص این موسیقدان برجسته دوره کلاسیک است.
بخشی از شهرت آمادئوس موتسارت به سبب ساخت اپراهای قدرتمند است که از این بین می توان به اپرای «دون ژوان» و «فیگارو» اشاره کرد که در سفر وی به پراگ مورد استقبال مردم این شهر قرار گرفت.
«مس»(نوعی فرم موسیقایی) های ساخته شده توسط این موسیقیدان اکنون نیز مورد توجه جهانیان است که مشهورترین آنها می توان از رکوئیم مس یاد کرد که وی از کارکردن تا آخرین ساعات زندگیش بر روی این اثر دریغ نکرد و البته نیمه کاره ماند که شاگرد برجسته اش «فرانز خاویر ساسمایر» این قطعه را به اتمام رساند.
ولفگانگ آمادئوس موتسارت، روزهای آخر عمر خود را در فقر سپری کرد و سرانجام به علت تب روماتیسم حاد در پنجم دسامبر سال ۱۷۹۱ در ۳۵ سالگی در گذشت و در گور دستجمعی که مخصوص فقیران بود بدون مراسم تشیع و دور از چشم مردم به خاک سپرده شد.